Idea poświęcenia się jednostki dla dobra ogółu jest ważnym i często spotykanym motywem w literaturze oraz w rzeczywistym życiu. Polega ona na gotowości jednostki do podjęcia działań lub poświęcenia swoich interesów, czasu, a nawet życia, aby przyczynić się do dobra większej grupy ludzi, społeczeństwa lub wspólnoty. Postacie, które dokonują takich aktów często muszą zrezygnować z osobistych korzyści lub stawić czoła niebezpieczeństwom, aby chronić innych lub poprawić warunki życia większej liczby osób.

Teza: Romantyczna koncepcja winkelriedyzmu zakładała szansę na ratowanie kraju dzięki poświęceniu się jednostki.

W literaturze romantycznej idea poświęcenia Winkelrieda stała się symbolem bohaterstwa i oddania dla dobra wspólnego. Ten akt heroicznego poświęcenia, w którym jednostka ofiarowuje swoje życie dla ocalenia wspólnoty, idealnie pasuje do romantycznego ducha, który podkreślał wartość indywidualizmu, wolności, miłości do ojczyzny i chęć walki o wyższe cele. W powieści „Kordian” Juliusza Słowackiego, pojęcie Winkelriedyzmu odgrywa istotną rolę. Tytułowy bohater Kordian jest postacią wyjątkowo romantyczną, która pragnie poświęcić się dla dobra ojczyzny. Podobnie jak Winkelried, Kordian jest gotów podjąć akt poświęcenia, aby przyczynić się do wolności swojego narodu. Jego poświęcenie polega na gotowości walki z rosyjskim zaborcom i oddaniu życia dla odzyskania niepodległości Polski. Winkelriedyzm w „Kordianie” jest ukazany jako dążenie Kordiana do heroicznej ofiary dla wolności i niepodległości Polski. Jego wewnętrzna walka i poświęcenie dla wyższego celu są wyrazem romantycznego ideału bohatera. Kordian naraża się na śmierć próbując dokonać zamachu na cara. Bohater jest uosobieniem romantycznego ducha, który pragnie walki o ideały i ofiaruje swoją jednostkową egzystencję dla większego dobra społeczeństwa. Jego dążenie do poświęcenia jest symbolem heroicznej walki, wartości niezależności i odwagi, które były ważnymi elementami romantycznego myślenia.

„Dziady cz. III” Adam Mickiewicz

Dramat Kordian to odpowiedź Juliusza Słowackiego na przedstawioną w  III części „Dziadów” Adama Mickiewicza ideę mesjanizmu. Mesjanizm to idea religijno-polityczna, w której Polska miała odgrywać rolę narodu wybranego, który poprzez swoje cierpienia, ofiary i walkę przyczyni się do odrodzenia ducha ludzkiego i nadejścia lepszych czasów. Mesjanizm opiera się na wierzeniu, że Polska jest narodem wybranym, przeznaczonym do cierpienia i poświęcenia się dla dobra innych narodów. Jest to bardziej bierna postawa, oparta na wierzeniu, że cierpienie narodu jest drogą do jego ostatecznego odrodzenia i zbawienia. Jest to również wyraz głębokiej duchowości i nadziei na odrodzenie narodowe poprzez cierpienie i poświęcenie. Natomiast „winkelriedyzm”, to bardziej aktywna postawa bohatera, który gotów jest poświęcić swoje życie w walce dla wolności narodu. To ideał bohatera-wojownika, który walczy na froncie dla wyzwolenia swojego kraju spod obcej władzy. To aktywna walka o niepodległość i godność narodową.

Winkelriedyzm

Winkelriedyzm to idea poświęcenia się dla dobra ogółu, której nazwa pochodzi od postaci Arnolda Winkelrieda, legendarnego bohatera Szwajcarii. Winkelried miał rzekomo objąć pokaźną liczbę włóczni w swoje ramiona, aby otworzyć lukę w szyku wroga. Jego akt poświęcenia przyczynił się do zwycięstwa Szwajcarów, choć sam Winkelried zginął. Podsumowując, „winkelriedyzm” to romantyczna idea ofiarnego poświęcenia jednostki dla dobra ogółu. W utworach literackich, taka postawa bohatera często jest gloryfikowana i ukazywana jako manifestacja szlachetności i heroizmu.