Sonet I. O krótkości i niepewności na świecie żywota człowieczego
Przeznaczeniem człowieka jest nieuchronna i niepewna, mogąca nadejść w każdej chwili śmierć. W życiu każdego z nas popełniane są błędy, takie jak pogoń za dobrami materialnymi. Mądrość i szczęście osiągniemy, gdy zwrócimy się do Boga. Autor puentuje, że dobra ziemskie to jedyne złuda, ulotny cień, który mami słabego człowieka.
Sonet IV. O wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem, światem i ciałem
Podmiot zestawia dwie postawy życiowe – odrzuca spokój wewnętrzny i wybiera walkę, która może zbliżyć go do Boga. Podmiot prosi Boga o wsparcie w heroicznym boju. Autor jest przekonany o dualizmie duszy i ciała. Podmiot uważa, że walka z szatanem i pokusami ciała doprowadzi go do zbawienia, a zwycięstwo w tej walce może mu dać tylko łaska Boga.
Sonet V. O nietrwałej miłości rzeczy świata tego.
Poeta uważa, że miłość do rzeczy ziemskich jest nietrwała i krótka, dlatego nie możemy się nią w pełni nasycić. Dusza ludzka jest sprzeczna. Dusza marzy o ideale, a ciało jest więźniem instynktu. W puencie autor podsumowuje że jedynie miłość do Boga nas nigdy nie zawiedzie, gdyż stwórca jest pięknem i dobrem absolutnym.
Geneza
Mikołaj Sęp Szarzyński nigdy sam nie opublikował żadnego wiersza, zrobił to dopiero jego brat, po jego śmierci. Mikołaj Sęp Szarzyński stworzył 6 sonetów, które są uważane za doskonałe dzieła poezji staropolskiej.
Gatunek
Sonet to utwór lityczny. Jest to czternastowersowy, o stałej budowie i układzie rymów wiersz. Składa się z dwóch strof czterowersowych o charakterze opisowym i dwóch strof trzywersowych o charakterze refleksyjnym.
Sonety Sępa Szarzyńskiego złożone są jednak z trzech zwrotek czterowersowych oraz zwrotki dwuwersowej (zawierającej puentę).
Tematyka
Poeta wyraża swoje poczucie rozterki i dramat istnienia.
Kompozycja i styl
Utwory cechują się dyscypliną intelektualną, zawierają wiele inwersji, antytez, paradoksów, pytań retorycznych. Utwory są kunsztowne i precyzyjne.
Barok
Twórczość Sępa Szarzyńskiego zwiastuje nową epokę – barok.
Rozważania egzystencjonalne
Sęp rozważa o zagubieniu człowieka i o niepewności jego losu. Poeta rozważa o obecności zła w świecie i słabości ludzi, ponieważ nie potrafią się oprzeć pokusom. Według poety zmaganie się z pokusami uszlachetnia, nadaje sens życiu i jest drogą do zbawienia przez Boga.
Sonety Sępa Szarzyńskiego możesz wykorzystać w pracach dotyczących:
- sensu życia
- niepokojów egzystencjonalnych
- motyw vanitas
- przemijania, śmierci
- relacji Boga i człowieka
- dualizm duszy i ciała
- człowiek wobec dobra i zła
Konteksty, jakie możesz użyć w nawiązaniu do Sonetów:
- „Krótkość żywota” Daniel Naborowski
- „Marność” Daniel Naborowski
- „Dżuma” Albert Camus (heroiczna walka ze złem jako sens egzystencji)