Utwór to dialog pomiędzy szlachcicami, Piotrem i jego przyjacielem. Piotr opowiada o jego żonie, która prowadzi styl życia oparty na bezmyślnym uleganiu modzie i naśladowaniu zagranicznych wzorców. Piotr marudzi, że za wszystkie wydatki żony musi płacić. Co jest paradoksalne, ponieważ Piotr ożenił się nie z miłości, lecz dla pieniędzy z posagu.
Dialog dwóch przyjaciół. Jeden z nich skarży się na bóle głowy, wynikające z picia alkoholu na zabawie, skutki leczył kolejną biesiadą. Jego przyjaciel krytykuje pijaństwo, a pijak żegna się, informując, że idzie napić się wódki.
W formie monologu krytykującego zepsucie moralne polskiego społeczeństwa: nierząd, rozpusta, pogoń za ziemią, zerwanie z tradycją. W konsekwencji doprowadziło to do upadku i rozbiorów. Autor przedstawia motyw ojczyzny jako tonącego okrętu. Poeta wyraża nadzieje, że w razie zagrożenia Polacy będą bronić ojczyzny i nie uciekną z „okrętu”.
Satyry Krasickiego możesz wykorzystać w pracach dotyczących
- dydaktyzmu
- życia społecznego
- sytuacji Rzeczpospolitej u jej schyłku