W literaturze możemy spotkać różnorodne postawy wobec Boga, które odzwierciedlają złożoność ludzkiej natury.

Teza: Ludzie przyjmują różne postawy wobec Boga, może być to na przykład bunt albo miłość.

W Dziadach części III Adama Mickiewicza postacie bohaterów wykazują różne postawy wobec Boga. Konrad to wyrazista ilustracja buntu przeciwko Bogu i religii. Gustaw wydaje się być zbuntowanym indywidualistą, który odrzuca tradycyjne wartości i religię, widząc Boga jako osobę obojętną i nieobecną w ludzkim życiu. Jego postawa jest związana z wydarzeniami historycznymi i utratą niepodległości przez Polskę, co prowadzi go do głębokiej rozpaczy i odrzucenia wszelkich form duchowej troski. Natomiast ksiądz Piotr wykazuje głęboką wiarę i oddaniem Bogu. Widzimy to w jego modlitwach i poruszających rozmowach z więźniami. Jest to duchowny, który zdaje sobie sprawę z istoty losów narodu i gotów jest służyć im duchowym wsparciem i pocieszeniem. Jego rola jako kapelana jest związana z przeświadczeniem o roli moralnej i duchowej, jaką musi pełnić wobec więźniów, zwłaszcza w ich trudnym położeniu. W jego postawie widać zrozumienie dla cierpień narodu, ale jednocześnie obawia się, że zbyt radykalne działania mogą przynieść jeszcze większe nieszczęście. Jego duchowa rola jako kapelana stawia go w konflikcie z postawami młodych bohaterów, którzy chcą działać zdecydowanie i zaryzykować wszystko dla ojczyzny. W Dziadach części III możemy zauważyć, że bohaterowie wykazują różne postawy wobec Boga, od buntu i rozpaczy po oddanie i dążenie do zbawienia. 

„Zbrodnia i kara” Fiodor Dostojewski

W powieści „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego, postawa bohaterów wobec Boga jest jednym z kluczowych tematów. Głównym bohaterem utworu jest Rodion Raskolnikow, młody student, który popełnia morderstwo i pogrąża się w wewnętrznej rozterce i konflikcie moralnym. Na początku powieści Raskolnikow odrzuca tradycyjne wartości moralne i religijne, uznaje się za wyjątkowego i ponad prawem. Wierzy, że jako geniusz i intelektualista ma prawo do pochodzenia zbrodni, która przyniesie mu korzyści i uczyni go nadczłowiekiem. Jest to wyraz jego nadmiernego umiłowania samego siebie i braku szacunku dla innych. Jednakże, po dokonaniu zbrodni, Raskolnikow zaczyna odczuwać wewnętrzny konflikt i wyrzuty sumienia. Często ma halucynacje, które wydają się być wyrazem jego podświadomego poczucia winy. Zaczyna zastanawiać się nad naturą dobra i zła oraz nad sensem moralnym swojego czynu. W tej fazie powieści możemy dostrzec, że postawa Raskolnikowa wobec Boga zaczyna się zmieniać. Stopniowo Raskolnikow zaczyna doświadczać duchowej przemiany. Jego postawa wobec Boga zaczyna być bardziej pokorna i pogrążona w duchowości.  Postawa innych bohaterów wobec Boga także wpływa na ich decyzje i zachowania. Na przykład, postawa Soni Marmieładowej, prostytutki, która staje się ważną postacią dla Raskolnikowa, jest wyrazem jej głębokiej wiary i nadziei w odrodzenie moralne bohatera. Dla Soni wiara w Boga i duchowa czystość są fundamentami jej życia i postępowania. Raskolnikowi pomoc Sonii i wiara w Boga pomagają odkupić winy.

Jan Kochanowski „Czego chcesz od nas, Panie…”

Jest to pieśń religijna śpiewana w kościołach jako pieśń pochwalna, sławiła miłość Stwórcy do ludzi. W pierwszej zwrotce podmiot zbiorowy pyta retorycznie Boga, jak mogą mu się odwdzięczyć za dary. Świat jaki Bóg stworzył ludziom przypomina arkadię, jest krainą szczęśliwości, panuje w nim ład.  W przyrodzie odbija się doskonałość twórcy, jest to panteizm. Wiersz jest przykładem stosunku renesansowego człowieka do Boga – wiersz sławi miłość do dobrotliwego Boga, człowiek zwraca się do Boga bezpośrednio i przypisuje mu ludzkie cechy.