W prologu narrator zwraca się do Boga z prośbą o pomoc w stworzeniu dzieła chwalącego Boga i pouczającego ludzi o poprawnym życiu.
Mistrza Polikarp modli się do Boga, aby ten pokazał mu śmierć. Przed Polikarpem staje rozkładająca się kobieta z kosą w ręku. Polikarp pada na kolana i prosi o litość. Śmierć mówi, że nie nadszedł na niego czas. Polikarp pyta skąd się wzięła śmierć, na co śmierć odpowiada, że była w jabłku, które zerwała Ewa w raju.
Śmierć przypomina, że jest nieuchronna (motyw memento mori), jej moc dał jej Bóg i podlegają ją wszyscy ludzie niezależnie od majątku i stanu (motyw danse macabre), podczas wyliczania grup społecznych wytknięto ich wady.
Utwór przypomina o przemijaniu ludzkiego życia. Śmierć ma w nim podwójne znaczenie – makabryczne i komiczne. Śmierć jest groteskowa. Utwór wypomina ludziom ich słabości w sposób satyryczny. Utwór przedstawia śmierć w uproszczony sposób, jako rozkładające się ciało kobiety z kosą. Uproszczenie widoku śmierci jest typowe dla epoki średniowiecza.
Utwór przypomina o nieuchronności śmierci – memento mori.
Śmierć jest przedstawiona w tanecznym korowodzie – danse macabre, taniec śmierci. Śmierć prowadzi ludzi wszystkich stanów, którzy są równi (taniec symbolizuje ich równość i dążenie do tego co nieuniknione).
Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią nawiązuje do średniowiecznych motywów dialogów z upersonifikowaną śmiercią.
Rozmowa to średniowieczna literatura świecka. Ma formę wierszowanego dialogu i zawiera elementy satyry.
Utwór jest zbudowany z prologu (zwrot narratora do Boga), przedstawienia postaci i sytuacji, a na końcu dialogu Polikarpa ze śmiercią.
W kościele, po wyjściu z niego ludzi.
Rozmowę mistrza Polikarpa ze Śmiercią możesz wykorzystać w pracach dotyczących:
- motywu danse macabre
- motywu memento mori
- stosunku człowieka do śmierci
- światopoglądu epoki średniowieczna