Nazwa epoki pochodzi od francuskiego słowa renaissance, co oznacza „odrodzenie”. Określa się tak tą epokę, ponieważ odrodziły się wówczas w Europie idee antyczne.
Rozpoczął się w XIV w. we Włoszech, a w krajach północnoeuropejskich w końcu XV w. Za początek renesansu można uznać wynalezienie druku przez Gutenberga w 1455 roku, co przyczyniło się do rozwoju języków narodowych oraz odkrycie Ameryki przez Kolumba. Ważny jest także ruch reformacyjny Marcina Lutra, który osłabił uniwersalizm religijny Europy. Renesans we Włoszech zakończył się na początku XVI wieku, a w Europie do końca tego wieku.
Antropocentyzm
W przeciwieństwie do średniowiecza, gdzie na pierwszym miejscu stawiano Boga, w renesansie najważniejszą rolę zaczął odgrywać człowiek, który stanął w centrum zainteresowania. Uznawano, że człowiek jest miarą wszechrzeczy (hasło epoki, zaczerpnięte, ze stwierdzenia Protogorasa).
Humanizm
Zgodnie z hasłem „człowiekiem jestem i nic co ludzkie, nie jest mi obce” renesansowi humaniści zaczęli dostrzegać prawa jednostki i indywidualizm każdego człowieka.
Inspiracje czerpano z tradycji antyku – poeci uczeni (poeta doctus) studiowali antyczną kulturę i dzieła, przekładali je na narodowe języki i dążyli do osiągnięcia złotego środka w swoim zyciu.
Reformacja
Ruch dążący do odnowy życia religijnego. Kościół rozłamał się na liczne odłamy protestantyzmu. Odrzucano pośrednictwo kapłanów w drodze do zbawienia i jako jedyne źródło objawienia traktowali Pismo Święte. Biblię tłumaczono na języki narodowe, co przyczyniło się do reformacji i ożywienia umysłowego.
Irenizm – Erazm z Rotterdamu
Egalitaryzm – Tomasz Morus
Makiawelizm – Niccolò Machiavelli
Szlachcic ziemianin
Dworzanin
Obywatel patriota
Humanista – poeta doctus
Humanistyczny ideał człowieka
Odwoływano się do człowieka i różnych dziedzin jego życia. Biorąc pod uwagę dorobek antyku, humaniści renesansowi postulowali zachowywać równowagę i harmonię w życiu.
Bóg
Bóg w renesansie, w przeciwieństwie do średniowiecza, nie jest wymagający i karzący za błędy. Bóg jest przedstawiony jako artysta (Deus artifex), dobry ojciec, opiekun świata. Człowiek zwraca się bezpośrednio do Boga, zarówno wyrażając wdzięczność jak i skarżąc się.
Arkadia
Motyw wprowadził Wergiliusz. Arkadia to wyidealizowana kraina zamieszkana przez szczęśliwych pasterzy, którzy prowadzą szczęśliwe życie blisko natury z dala od trosk.
Exegi monumentum
Motyw wywodzący się z twórczości Horacego. Artysta staje się nieśmiertelny za sprawą swojej twórczości.
Idealne państwo
Przedstawianie ideału państwa jako model społeczeństwa, w którym obywatele mają zarówno prawa jak i obowiązki. Postulowano rozwagę władców i poddanych, dbanie o interes wspólny.
Threatrum mundi
Motyw świata jako teatru, w którym ludzie są aktorami i mają do odegrania swoje role. Ludzie zatem jako aktorzy trzymający się określonego scenariusza, nie podejmują żadnych własnych decyzji, a realizują tylko narzucony (przez siłę wyższą np. Boga) scenariusz.
Artyści przestali być anonimowy, często dostawali mecenat od bogatych mieszczan.
Architektura
Twórcy:

Malarstwo i rzeźba
Twórcy:

