Księga Hioba ukazuje motyw niezawinionego cierpienia, które doświadczył Hiob mimo bycia przykładnym chrześcijaninem. 

Teza:  Hiob jest symbolem wytrwałości i pokory.

Hiob był osobą bardzo wierzącą, dlatego Bóg wynagrodził mu to obfitym życiem. Szatan chciał wystawić Hioba na próbę i założył się z Bogiem. Bóg zgodził się na poddanie Hioba próbie. Szatan więc odebrał Hiobowi majątki, dzieci, zsyłał na niego nieszczęścia i choroby. Żona Hioba namawiała go do wyrzeczenia się Boga, ale on tego nie zrobił. Hiob pokornie przyjmował całe cierpienie jakie zsyłał mu Szatan. Dzięki pokornej postawie Hioba przetrwał próbę i Bóg wynagrodził mu całe cierpienie. Hiob umocnił swoją wiarę w Boga, co zostało mu odpłacone. Historia Hioba pokazuje, że cierpienie nie zawsze jest następstwem grzechów.

„Dżuma” Albert Camus

W powieści “Dżuma” Alberta Camusa motyw cierpienia niezawinionego stanowi istotny element powieści W “Dżumie” wybucha epidemia. Ludzie w mieście Oran stają się ofiarami choroby, a ich cierpienie jest niezasłużone. To cierpienie staje się punktem zwrotnym, zmuszającym społeczność do działania. Camus ukazuje różne reakcje na to nieszczęście – od solidarności po utratę nadziei. Epidemia odbiera ludziom najbliższych, wywołuje strach i izolację, a także prowadzi do głodu i niesprawiedliwości społecznej. Warto zauważyć, że motyw cierpienia niezawinionego w “Dżumie” ukazuje niesprawiedliwość świata i stawia pytania o naturę człowieka. 

„Inny świat” Gustaw Herling-Grudziński

W “Innym świecie” Gustawa Herlinga-Grudzińskiego autor ukazuje bohaterów, którzy zostają aresztowani i zmuszeni do przetrwania w sowieckim obozie, za sprzeciwianie się totalitaryzmowi. Cierpienie, wynikające z tortur, głodu, chorób i strachu, odciska piętno na ich psychice. W obozie muszą wytworzyć mechanizmy obronne, aby przetrwać. Współwięźniowie, początkowo okazujący litość i solidarność, z czasem zastępują te uczucia nienawiścią i pogardą. Człowiek, sprowadzony do funkcji niewolnika, traci wszystko – krewnych, godność i poczucie własnej wartości.

“Ludzie, którzy szli” Tadeusz Borowski

Opowiadanie “Ludzie, którzy szli” autorstwa Tadeusza Borowskiego ukazuje bezlitosną rzeczywistość obozu koncentracyjnego, gdzie człowiek jest pozbawiany swojej tożsamości, autonomii i znaczenia. Przetrwanie staje się jedyne, czego pragnie jednostka, tracąc za to swoje człowieczeństwo. To przejmujące opowiadanie przedstawia rzeczywistość więźniów osadzonych w obozach śmierci, z których zdecydowana większość była wysyłana przez esesmanów na śmierć w komorach gazowych. 

Literatura udowadnia, że cierpienie nie wynika tylko z kary za grzechy, ale bardzo często jest ono niezawinione.