Narrator spotyka się z turystą w miejscu, gdzie do niedawna stała łemkowska cerkiew. Turysta dopytuje się o nieistniejącą cerkiew. Narrator snuje domysły na temat powstawania cerkwi. Narratora interesuje mistyczny charakter budowli. Narrator czuje, że kiedy cerkiew trafi do muzeum stanie się eksponatem, a duch cerkwi zostanie na jej dotychczasowym miejscu. Turysta pyta o wejście do nieistniejącej już budowli. Okazuje się, że przypadkowo turysta stanął na dawnym progu świątyni.

Tematem utworu jest historia cerkwi, która jest nieodłącznie związana z tożsamością mniejszości łemkowskiej. W dawnych czasach społeczność ta rozwijała się, o czym świadczy energiczna budowa świątyni. Po 1945 władze komunistyczne wysiedliły mniejszość łemkowską z tego obszaru, co spowodowało rozpad tamtejszej społeczności. 

Cerkiew jest miejscem mistycznym, świadczą o tym promienie słoneczne, które wizualnie rekonstruują nieistniejącą już cerkiew.

Autor rozważa sposoby pamięci o przeszłości. W przypadku cerkwi jedynym sposobem utrwalenia pamięci po budowli jest pamięć ludzka. 

Utwór jest jednym z opowiadań zawartych w zbiorze „Opowieści galicyjskie”, wydanym w 1995 r. Utwór jest opowiadaniem dotyczącym historii cerkwi. Opowiadanie zawiera dwa plany czasowe – czasy powstania cerkwie oraz plan współczesny (w miejscu nieistniejącej już tej samej katedry.

Akcja dzieje się prawdopodobnie w latach 90. XX w. w małej polskiej miejscowości blisko ukraińskiej granicy.

Miejsce możesz wykorzystać w pracach dotyczących:

• natury
• świątyni
• tożsamości 
• mniejszości etnicznych
• natury