Epoka średniowiecza wykreowała wzorce osobowe idealnego rycerza i władcy. Władca był odpowiedzialny za zapewnienie sprawiedliwości w państwie, a rycerz był lojalny wobec swojego władcy i gotów był walczyć w jego obronie, a także w obronie ich religii. 

Teza: Idealny rycerz i władca działali honorowo i w zgodzie z religią chrześcijańską.

W „Kronice polskiej” Bolesław Chrobry jest przedstawiany jako władca, który łączył w sobie cechy wojownika, męstwa, zdolności administracyjnych i religijności. Bolesław Chrobry zajmował się wzmocnieniem i poszerzeniem granic kraju, krzewieniem wiary wśród pogan, budował wiele kościołów. Był władcą sprawiedliwym i troszczącym się o poddanych. Bolesław Chrobry jako idealny król traktował władzę odpowiedzialnie i kierował się dobrem kraju. Kronika polska ukazuje króla jako wzór do naśladowania.

„Pieśń o Rolandzie”

Roland na każdym kroku postępuje zgodnie ze średniowiecznym etosem rycerskim. Bohater broni swojego władcy i wiary. Roland napadnięty przez wroga decyduje się nie wzywać pomocy, tylko ponieść rycerską, honorową śmierć. Postawa i czyny Rolanda reprezentują odwagę, honor, lojalność, szlachetność i poświęcenie, które były cenione w rycerskim etosie. Roland jest głęboko religijny i podejmuje swoje działania w imię wiary chrześcijańskiej. Bohater pieśni polega na wierze chrześcijańskiej i modli się w trudnych chwilach. Postać Rolanda jest uznawana za wzór idealnego rycerza.

„Dzieje Tristana i Izoldy”

„Dzieje Tristana i Izoldy” to jedno z najbardziej znanych romansów miłosnych. Choć fabuła skupia się głównie na miłości między Tristanem i Izoldą, można odnaleźć w Tristanie cechy idealnego rycerza. Tristan jest gotowy poświęcić swoje życie prywatne dla dobra ojczyzny. Bohater jest lojalny wobec swojego władcy, króla Marka. Pomimo uczucia do Izoldy, jest wierny swoim zobowiązaniom jako rycerz i nigdy nie łamie przysięgi wobec króla.