Po śmierci króla Danii jego brat, Klaudiusz, przejmuje tron i poślubia Gertrudę, wdowę po królu i matkę Hamleta. Młody książę Hamlet jest wstrząśnięty zarówno śmiercią ojca, jak i szybkim małżeństwem matki.
Wkrótce pojawia się duch zmarłego króla, który wyjawia Hamletowi, że został zamordowany przez Klaudiusza i nakazuje mu pomścić jego śmierć. Hamlet postanawia odkryć prawdę i wymierzyć sprawiedliwość.
Aby ukryć swoje zamiary, Hamlet udaje obłęd. W międzyczasie odtrąca ukochaną Ofelię, córkę królewskiego doradcy Poloniusza. Hamlet wystawia także sztukę teatralną, która odtwarza zabójstwo jego ojca – obserwując reakcję Klaudiusza, upewnia się w jego winie.
W trakcie intryg dochodzi do tragedii:
Hamlet przypadkowo zabija Poloniusza, myląc go z Klaudiuszem.
Ofelia, pogrążona w żalu po śmierci ojca, popada w obłęd i tonie.
Klaudiusz planuje zabić Hamleta, organizując pojedynkową intrygę z Laertesem, bratem Ofelii.
W pojedynku dochodzi do serii śmierci: Laertes i Hamlet ranią się nawzajem zatrutymi rapierami, Gertruda przypadkiem wypija zatrute wino przeznaczone dla Hamleta, a Klaudiusz zostaje zabity przez Hamleta.
Umierający Hamlet przekazuje władzę Fortynbrasowi, księciu Norwegii, który wkracza na zamek. Sztuka kończy się śmiercią niemal wszystkich głównych postaci i nadzieją na przywrócenie porządku w państwie.
„Hamlet” to tragedia o zemście, moralności, władzy, szaleństwie i sensie życia. Najważniejsze problemy to
Zemsta a moralność – Hamlet staje przed dylematem: jak pomścić ojca i pozostać moralnym?
Rozpad wartości – fałsz, hipokryzja, intrygi na dworze królewskim.
Obłęd – prawdziwy i udawany – Hamlet udaje szaleństwo, Ofelia naprawdę popada w obłęd.
Relacje rodzinne – zdrada, brak zaufania, konflikt pokoleń.
Sens życia i śmierci – rozważania egzystencjalne („Być albo nie być”
„Hamlet” powstał ok. 1600–1601 roku. Szekspir inspirował się starą legendą skandynawską o księciu Amlecie.
Hamlet to tragedia elżbietańska, czyli dramat poważny, ukazujący upadek wielkiego bohatera (Hamleta), prowadzący do jego śmierci. Łączy elementy różnych gatunków.
Hamlet
Książę Danii, syn zmarłego króla. Inteligentny, wrażliwy, rozdarty wewnętrznie. Pragnie pomścić ojca, ale długo waha się, jak to zrobić. Udaje obłęd, by ukryć swoje plany. Typowy bohater tragiczny.
Klaudiusz
Nowy król Danii, brat zmarłego króla i wuj Hamleta. Zabił swojego brata, by zdobyć władzę i poślubić królową. Dwulicowy, cyniczny, inteligentny. Przeciwnik Hamleta.
Gertruda
Królowa Danii, matka Hamleta, żona Klaudiusza. Szybko wyszła za mąż po śmierci męża. Postać niejednoznaczna – czy działała z wyrachowania, czy z potrzeby bezpieczeństwa?
Ofelia
Córka Poloniusza, zakochana w Hamlecie. Posłuszna ojcu, delikatna, wrażliwa. Po śmierci ojca i odtrąceniu przez Hamleta popada w obłęd.
Poloniusz
Ojciec Ofelii i Laertesa, królewski doradca. Ciekawski, gadatliwy, intrygant. Ginie przypadkowo z ręki Hamleta, gdy podsłuchuje rozmowę z Gertrudą.
Laertes
Syn Poloniusza, brat Ofelii. Porywczy, oddany rodzinie. Po śmierci ojca i siostry pragnie zemsty na Hamlecie. Zostaje wykorzystany przez Klaudiusza.
Duch ojca Hamleta
Zjawa zmarłego króla Danii. Objawia się Hamletowi i nakazuje mu pomścić swoją śmierć. Symbol wyrzutów sumienia i niesprawiedliwości.
Horacy
Najbliższy przyjaciel Hamleta, lojalny i wierny. Obserwuje wydarzenia i jako jedyny z bliskich Hamleta przeżywa. Przekazuje prawdę o losie księcia.
Fortynbras
Książę Norwegii. Młody wódz, rozważny i honorowy. Pojawia się na końcu jako symbol nowego porządku – Hamlet przekazuje mu władzę nad Danią.
Miejsce: Dania, głównie zamek w Elsynorze.
Czas: nieokreślony – najczęściej uznaje się, że to średniowiecze, ale tekst zawiera wiele odniesień ponadczasowych.
Hamleta możesz wykorzystać w pracach dotyczących:
- zemsty
- władzy i moralności
- szaleństwa
- dylematu moralnego
- bohatera tragicznego