Wątki baśniowe i fantastyczne są popularnym motywem występującym w literaturze na przestrzeni wieków. Wątki fantastyczne pozwalają czytelnikom oderwać się od rzeczywistości i przenieść do magicznego, fantastycznego świata, który różni się od tego codziennego. To pozwala na odkrywanie nowych światów i doświadczenie przygody.

Teza: Wątki baśniowe i fantastyczne często zawierają głębokie przesłanie moralne lub filozoficzne. Dzięki nim czytelnicy mogą odnaleźć wartości i lekcje, które mają zastosowanie w rzeczywistym życiu.

W utworze „Balladyna” Juliusza Słowackiego wątki baśniowe i fantastyczne odgrywają istotną rolę, nadając mu wyjątkowy charakter i głębsze znaczenie. W tej dramatycznej tragedii fantastyczne elementy są użyte w celu zwiększenia napięcia, wprowadzenia tajemniczości oraz ukazania złożoności ludzkiej natury. Postacią fantastyczną jest Goplana. Postać Goplany w „Balladynie” Juliusza Słowackiego jest wyjątkową i tajemniczą postacią fantastyczną, która wprowadza element magii i nadprzyrodzonego do utworu. Goplana jest mitycznym duchem wodnym, rusalką, zamieszkującą głębiny jeziora i rzeki. Jej postać jest nawiązaniem do polskiego folkloru i baśni ludowych. Goplana jest uosobieniem dzikiej i nieokiełznanej natury, przedstawiana jako piękna, ale niebezpieczna istota. Jej obecność wprowadza do utworu element tajemnicy i nieznanych sił natury. Goplana reprezentuje świat nadprzyrodzony i fantastyczny, który stoi w kontraście do ludzkiego świata bohaterów. Jej obecność w utworze podkreśla granicę między światem realnym a światem magicznym. Goplana może być odczytywana jako symboliczna postać, reprezentująca tęsknotę za miłością, akceptacją i ludzką tożsamością. Jej los może być interpretowany jako metafora ludzkiego pragnienia bycia kochanym i zrozumianym. W kontekście „Balladyny”, elementy fantastyczne wzbogacają dramat i podkreślają jego mroczny charakter. Fantastyczne wizje i baśniowe motywy przyczyniają się do budowania atmosfery tajemniczości i grozy, która jest charakterystyczna dla utworów romantycznych. Poprzez te elementy Słowacki wprowadza czytelnika w świat mitów i legend, ukazując nie tylko walkę bohaterów z sobą samymi, ale także z potężnymi siłami nadprzyrodzonymi, które wpływają na losy ludzi. W ten sposób, wątki baśniowe i fantastyczne dodają głębi i wielowymiarowości tej wyjątkowej tragedii, umożliwiając czytelnikowi odkrywanie głębszych znaczeń i refleksję nad ludzkimi dylematami moralnymi.

„Makbet” Wiliam Szekspir

W „Makbecie”  możemy wyróżnić postacie, które mają nadnaturalne cechy lub które są związane z magią i przepowiedniami, co nadaje utworowi tajemniczy i fantastyczny wydźwięk. Najbardziej kluczowymi postaciami fantastycznymi w „Makbecie” są wiedźmy. Są one trzema tajemniczymi istotami, które spotykają Makbeta i Banquo na wrzosowisku na początku utworu. Przepowiadają, że Makbet zostanie tanem Kawdoru i potem królem, a Banquo wyda potomków, którzy również zostaną królami. Proroctwa czarownic wpływają na całą fabułę, wywołując ambicje Makbeta i wpędzając go w spiralę przemocy. Po zabójstwie króla Duncana przez Makbeta, jego dusza wciąż obecna jest na scenie, a przynajmniej w wyobraźni głównego bohatera. Makbet widzi wizję ducha Duncana podczas swojej pierwszej uczty jako król. Postacie fantastyczne w Makbecie odwzorowują wewnętrzne uczucia Makbeta – jego myśli, pragnienia, wyrzuty sumienia.

„Dziady cz. II” Adam Mickiewicz

„Dziady cz. II” Adama Mickiewicza występują wątki fantastyczne. Postacie fantastyczne, takie jak duchy i upiory ukazują się bohaterom podczas obrzędu dziadów. Duchy pojawiają się aby uczestniczyć w tej ceremonii. Jest to moment, w którym świat rzeczywisty przenika się ze światem duchowym. Duchy mają możliwość komunikacji z żywymi, a ich obecność nadaje wydarzeniu fantastyczny charakter. Rytuał dziadów łączy świat realny, reprezentowany przez zgromadzonych ludzi, z duchowym światem zmarłych, które pojawiają się, by udzielić narodowi wskazówek i przestróg. Duchy przestrzegają, że warto w życiu ziemskim być dobrym, pomocnym i nieobojętnym na krzywdę człowiekiem.