Biologia na czasie 3. Podręcznik. Zakres podstawowy | Strona 180 | Zadanie 2
Na podstawie dostępnych źródeł informacji opisz walory przyrodnicze wybranego parku narodowego lub krajobrazowego, stanowiące podstawę do ochrony tego obszaru.
Przykład 1
Biebrzański Park Narodowy chroni najrozleglejsze w Polsce torfowiska, położone wzdłuż rzeki Biebrzy. Zajmuje jeden z największych terenów bagiennych w Europie Środkowej, a jednocześnie jest największym i najdłuższym parkiem narodowym Polsce. Odległość pomiędzy jego krańcami wynosi prawie 100 km. BPN to przede wszystkim rozległe obszary podmokłe dzięki czemu jest to jeden z najdzikszych i najbardziej tajemniczych obszarów w Polsce. Park stanowi jedną z najbogatszych w gatunki ostoję ptaków, występuje ich blisko 270 gatunków. Spotkać można tu takie „perełki” ornitologiczne, jak: wodniczka, rybitwa białoskrzydła, orlik grubodzioby, błotniak łąkowy i zbożowy, dubelt, batalion czy kulik wielki. Dolina Biebrzy to również wyjątkowe bogactwo innych grup zwierząt. Bytuje tu, na przykład 48 gatunków ssaków, z największym z nich – łosiem.
Biebrza to rzeka typowo nizinna o silnie meandrującym korycie i leniwie płynących wodach. Charakterystyczne są dla niej wysokie wezbrania wiosenne pochodzenia roztopowego, powodujące szerokie rozlewiska. Krajobraz doliny Biebrzy charakteryzuje wysoki stopień naturalności. Występuje tu aż 70 zespołów roślinnych, a wśród samych roślin naczyniowych stwierdzono ponad 1000 gatunków, w tym 20 gatunków storczyków. Na obszarze BPN i jego otuliny istnieje ponad 600 km szlaków turystycznych – pieszych, rowerowych kajakowych.
Przykład 2
Park Narodowy „Ujście Warty” stanowi unikatowy obszar podmokły, będący jednym z najważniejszych pod względem ornitologicznym miejsc w kraju i największych rezerwatów ptactwa wodnego i błotnego w Europie. Jego powierzchnia wynosi ponad 8 tysięcy hektarów, a powierzchnia otuliny ponad 10 tysięcy hektarów. Flora parku liczy około pięciuset gatunków, istnieje 60 zbiorowisk roślinnych. Krajobraz parku stanowią przede wszystkim otwarte łąki i pastwiska oraz zarośla wierzbowe poprzecinane siecią kanałów, cieków wodnych, rzeczek i starorzeczy. Lasy i zadrzewienia stanowią 1 procent obszaru chronionego. Park jest unikatową na skalę europejską ostoją ptaków wodnych i błotnych. Żyje tu prawie 250 gatunków ptaków, z czego około 170 to gatunki lęgowe. Pośród tych gatunków znajduje się 26 zaliczanych do ginących w skali światowej, a kilkanaście znajduje się w polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt, na przykład bączek, ohar, cyraneczka, kulik wielki. Zalewowe obszary parku stanowią schronienie dla ptaków podczas pierzenia oraz są ważnym miejscem wypoczynku tysięcy ptaków migrujących. Gnieżdżą się tutaj między innymi mewy, rybitwy, perkozy, kaczki, gęś gęgawa, siewki, chruściele, wodniczki, łabędzie, żurawie, czaple. Przelotem zatrzymują się inne jeszcze gatunki ptaków, a jesienią rozlewiska goszczą tysiące kaczek, gęsi, żurawi. Tutaj znajduje się największe zimowisko arktycznego łabędzia krzykliwego. Jesienną tereny parku opanowują gęsi, których pojawia się tutaj nawet do dwustu tysięcy.